Closer - Chanbaek (CUT)

ชานยอลไม่แม้แต่จะถอดสูทตัวนอกออกด้วยซ้ำเมื่อมาถึงรถยนต์คันใหญ่ ร่างสูงดันคนตัวเล็กเข้าไปที่เบาะด้านหลัง ก่อนจะเปิดประตูฝั่งคนขับเพื่อปรับเบาะเลื่อนไปข้างหน้าจนสุด Range Rover สีดำที่แบคฮยอนเคยพูดเอาไว้สมัยตอนที่เราคบกันว่าเป็นรถในฝันกลายมาเป็นสถานที่ให้เราทำเรื่องที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะเกิดขึ้นอีกครั้ง

ตาเรียวหลุบต่ำลงเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่มองมาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก เขารีบคลายเนคไทของอีกคนในมือก่อนที่จะโยนมันออกไปที่เบาะด้านหน้าพร้อม ๆ กับที่กางเกงขาสั้นตัวเก่งที่ถูกมือหนาปลดออกไปกองกับข้อเท้าอย่างง่ายดายและเหลือไว้แค่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางบนร่างกายเท่านั้น มันค่อนข้างน่าอายกับคนที่ไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่าด้วยกันมานานร่วมสี่ปี แต่ในตอนนี้กลับต้องมาเปลือยท่อนล่างให้อีกคนได้ใช้สายตาโลมเลียจนปั้นหน้าไม่ถูก

“จะทำอะไรก็รีบทำ อย่าเอาแต่มองได้ไหม” แบคฮยอนพูดด้วยเสียงที่ไม่เบานักเมื่ออารมณ์มันถูกผสมเข้ากับความเมาจากแอลกอฮอล์ก่อนหน้านี้ มาถึงขนาดนี้คงไม่ต้องทำเป็นไม่รู้ว่าอีกคนพามาที่รถทำไม ในเมื่อคนที่รู้ใจปาร์คชานยอลที่สุดคือตัวเขาเอง

โอเค มันอาจจะเป็นแค่อดีตแต่เชื่อเถอะว่าในตอนนี้เขารู้ดีว่าสำหรับชานยอลแล้ว รถยนต์คงเป็นอะไรที่ใช้แก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉินได้เร็วที่สุดแล้ว แบคฮยอนใช้ฝ่ามือดันหน้าคนที่เอาแต่ยกยิ้มให้หันไปทางอื่นก่อนจะได้รับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำกลับมาแทน

“ครับ ๆ” สัมผัสเบา ๆ บนศีรษะกับถ้อยคำหวานหูที่คุ้นเคยมันทำให้ใจของเขาอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก ชานยอลเลื่อนนิ้วมาไล้ที่ริมฝีปากกันเบา ๆ ก่อนจะกดจูบลงมาช้า ๆ

และแบคฮยอนก็คือผู้แพ้อยู่วันยังค่ำ

ชานยอลเลื่อนมือไปที่ขอบผ้ายืดตัวจิ๋วของคนที่เอาแต่ก้มหน้างุดซ่อนริ้วแดงข้างแก้มพร้อมทั้งไซร้ริมฝีปากและปลายจมูกลงกับต้นคอที่กำลังเอียงรับอย่างรู้งาน เขาล้วงมือเข้าไปที่ชั้นในสีแดงไม่ต่างจากสีผมของเจ้าของมันสักเท่าไหร่ ก่อนจะเคล้นคลึงส่วนแข็งขืนตั้งแต่โคนจรดปลายจนเริ่มแข็งสู้มือ แม้กระทั่งชั้นในแบบผ้าบางสีสดของแบคฮยอนก็ยังทำให้ปาร์คชานยอลเจียนคลั่ง  เขาขบกรามแน่น เสียงลมหายใจที่มาพร้อมกับเสียงอิ๊อ๊ะในลำคอเหมือนคนกำลังอดกลั้นของแบคฮยอนกำลังกล่อมประสาทด้านมืดให้ตื่นตัวยากที่จะดับ

“ฟิล์ม อื้อ... ฟิล์มดำใช่ไหม”

“อืม...”

คนตัวเล็กหรี่ตามองทะลุฟิล์มออกไปที่ลานจอดรถกว้างด้านนอกที่อีกคนครางเสียงต่ำตอบกลับให้สบายใจว่ามันเป็นฟิล์มดำ และจะไม่มีใครเห็นว่าข้างในกำลังร้อนระอุแค่ไหน

แบคฮยอนเชิดหน้า หลับตา หอบหายใจอย่างหนักให้กับมือใหญ่ที่กำลังชักรูดส่วนกลางลำตัวของเขาอย่างไม่ออมแรง ชานยอลยังคงรู้ดีเกี่ยวกับร่างกายของเขาเสมอว่าชอบให้ทำยังไง ทำแบบไหน หรือแม้กระทั่งการบีบส่วนปลายสลับกับการรูดรั้งด้วยความเร็ว จับขาเรียวข้างหนึ่งแหกออกจนชิดกับเบาะพนักรถยนต์ ลามเลียต้นขาด้านในให้ชื้นแฉะด้วยปลายลิ้นร้อนพร้อมกับแววตาที่มองตรงมาอย่างต้องการ

เท่านั้นก็ทำให้แบคฮยอนยอมแล้วทุกอย่าง

ปาร์คชานยอลกำลังทำให้เขาอยากจนสุด เล้าโลมกันด้วยความเคยชิน เรียกความเสพติดจากรสรักที่แบคฮยอนหาจากไหนไม่ได้ จนกว่าจะยอมร้องขอความเมตตาให้เจ้าตัวเป็นคนกระทำมันได้แค่คนเดียว

“อ๊ะ ชานยอล! อื้อ! ฮ้ะ” ยังไม่ทันที่ส่วนหน้าจะได้ปลดปล่อย นิ้วใหญ่ก็แทงพรวดเข้ามาที่ช่องทางด้านหลังจนสุดความยาว แบคฮยอนสะดุ้งสุดตัวจนน้ำตาแทบเล็ดให้กับความฝืดของร่างกายเพราะไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ามานาน

“ไม่ได้ทำนานหรือไง” คำถามที่เหมือนจะรู้คำตอบอยู่แล้วของคนตรงหน้าทำเอาต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่ชอบใจ ปาร์คชานยอลพูดอย่างกับว่าคนแบบเขาจะต้องมีเซ็กส์สามเวลาหลังอาหารยังไงอย่างนั้น

“ทำ! มีคนมาให้ทำทุกวันนั่นแหละ! อื้อ...” ปากเล็ก ๆ ที่ชอบเถียงถูกปิดลงด้วยความมันเขี้ยว ชานยอลขโมยลมหายใจของคนใต้ร่างด้วยความตะกรุมตะกราม ส่งลิ้นเข้าไปพัวพันไล่ต้อนในโพรงปากจิ้มลิ้ม น้ำใสที่ไหลออกมาจนเลอะคางไม่ได้ทำให้จูบของเราหยุดลง แบคฮยอนหวานไปทั้งตัวจริง ๆ แม้กระทั่งน้ำลาย เขาก็ยังรู้สึกว่ามันหวานเหลือเกิน

“หึ เด็กเลี้ยงแกะ” ว่าพลางใช้ลิ้นเลียคราบใสที่ปลายคางเล็ก ๆ ลงมาถึงยอดอก ขบกัดปลายสีชมพูที่ชูชันขึ้นเพราะแรงอารมณ์ให้คนขี้โกหกร้องครางออกมาด้วยความกระสันอยาก โทษของการพูดจาไม่น่ารักแบบนี้ ปาร์คชานยอลจะเป็นคนสั่งสอนคนตัวเล็กเองว่าอย่าตอบอะไรที่ทำให้เขาต้องรู้สึกไม่พอใจ ไม่รู้ว่าคนก่อนของแบคฮยอนเป็นใคร แต่ต่อไปนี้มันจะเป็นเขาแค่คนเดียว

แบคฮยอนจะเป็นของปาร์คชานยอลคนเดียวเท่านั้น

เขาหันไปหยิบขวดโลชั่นเล็ก ๆ ตรงช่องใส่ของด้านข้าง ต้องขอบคุณจีมินที่เธอชอบติดครีมอะไรแบบนี้ไว้ในรถเป็นประจำอยู่แล้ว สรรพคุณที่มาจากธรรมชาติเกือบ 100% ทำให้ชานยอลมั่นใจว่าเขาจะใช้มันกับคนตัวเล็กได้โดยไม่เป็นอันตราย

เจลสีใสถูกบีบออกมาก่อนจะชโลมเข้ากับก้านนิ้วใหญ่ คราวนี้ผนังด้านในอุ่น ๆ ของแบคฮยอนตอดรัดจังหวะการชักนิ้วเข้าออกได้ดีขึ้นกว่าเดิมเพราะความลื่น ชานยอลไม่ปล่อยให้ทั้งสองมือของตนเองว่าง ส่วนหน้าและส่วนหลังของร่างเล็กถูกกระตุ้นไปพร้อมกันจนปลายเท้าคนถูกกระทำหงิกงอ

ถึงแม้ส่วนนั้นจะปวดหนึบและพร้อมที่จะเข้าไปหาความสุขกับคนตรงหน้า แต่ชานยอลก็ยังอยากเล่นกับร่างกายของคนที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานกว่าสี่ปีไปก่อน อยากสัมผัสทุกส่วนที่เขาคิดถึง อยากมองสีหน้าของแบคฮยอนเวลาเสียวซ่านด้วยน้ำมือของเขา อยากเห็นร่างกายนี้บิดเบี้ยวเพราะสัมผัสจากเขาคนเดียวเท่านั้น

นอกจากความต้องการที่ตีรื้นจนแทบบ้า ยังมีอีกหนึ่งความรู้สึกที่ชานยอลปฏิเสธมันไม่ได้จริงๆ

คิดถึง... คิดถึงแบคฮยอนเหลือเกิน...

คิดถึงไปหมดทั้งตัวและหัวใจ

ใบหน้าหวานเชิดขึ้นหลังแอ่นไม่ติดเบาะ แบคฮยอนอ้าขากว้างให้อีกคนทำอะไรก็ได้กับร่างกายตนเองได้อย่างสะดวกโดยไม่คิดเอ่ยปากห้าม เขาคิดอะไรไม่ออกแล้วในตอนนี้ สติสัมปชัญญะทั้งหมดถูกทำลายลงจากคนคนเดิม คนที่เขาพร่ำบอกกับตัวเองมาตลอดว่าเป็นคนใจร้าย และในชีวิตนี้จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกันอีก

คนใจร้ายที่กำลังทำให้เขามีความสุขและทรมานไปพร้อม ๆ กัน

แบคฮยอนหอบใจหายตัวเกร็ง เขาอยากจะร้องออกมาดัง ๆ ให้กับจังหวะการชักรูดส่วนหน้าและนิ้วมือใหญ่จากส่วนหลังที่มันทำงานไปพร้อม ๆ กันได้ดีเหลือเกิน คนตัวเล็กปล่อยให้มืออุ่น ๆ ทั้งสองข้างของอดีตคนรักสร้างความสุขให้กันโดยไม่ปริปากว่าสักคำ ชานยอลจะเก่งเกินไปแล้ว เก่งเกินไปจนเขาไม่อยากจะยอมรับว่าแฟนที่คบกันผ่านมาสามสี่คน ปาร์คชานยอลคือคนที่เก่งเรื่องบนเตียงที่สุด

รวมไปถึงเรื่องบนรถในตอนนี้ด้วย

เพียงครู่เดียวน้ำสีขาวขุ่นก็กระเซ็นไปทั่วฝ่ามือใหญ่ คนตัวเล็กหอบหายใจขาสั่น แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ ปลายถันชูชันเรียกร้องให้ชานยอลใช้ปลายลิ้นดูดดุนก่อนจะขบกันเบา ๆ กับภาพอิโรติกตรงหน้า ตาเรียวมีน้ำสีใสเคลือบอยู่ไม่ต่างกับขอบปากเล็ก ๆ สีเชอร์รี่ที่เขาชอบ มันเป็นภาพที่ชานยอลเฝ้าฝันให้เกิดขึ้นมาตลอดตั้งแต่เราจากกันไป

ไม่มีใครเร้าอารมณ์เขาได้ดีเท่าแบคฮยอนอีกแล้ว และแค่นี้มันก็เพียงพอกับความต้องการที่กักเก็บมานานจะได้ระเบิดออกมาสักที

“อ๊ะ ชานยอล อื้อ ฮ้ะ ๆ” เสียงเล็กครวญครางปานจะขาดใจเมื่อนิ้วมือใหญ่ยังไม่หยุดทำหน้าที่จนต้องจิกเล็บลงที่หลังต้นคอหนาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมา ชานยอลชักนิ้วเข้าออกก่อนจะกดแช่และวนไปมาอยู่ด้านใน ผนังอุ่นขมิบถี่ตอดรัดนิ้วเขาจนแทบจะเสร็จอยู่รอมร่อ แต่ก็ไม่อยากจะเร่งเร้าเพราะแบคฮยอนคงห่างจากเรื่องแบบนี้มานาน แต่ด้วยความปากไวเลยเผลอพูดออกไปแบบนั้นทั้งที่เขาเองก็รู้ดีว่าอีกคนไม่ได้มีใครมานานขนาดไหนแล้ว

มือเล็กเลื่อนมาโอบรอบคอแกร่งไว้แน่น ก่อนจะเริ่มสวนสะโพกเข้าหาแทนเพราะชานยอลค่อย ๆ ชักนิ้วออกไป เขาได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากร่างสูงตรงหน้า แบคฮยอนจิ๊จ๊ะในลำคอหงุดหงิดเมื่อรู้ว่ากำลังถูกแกล้งให้เป็นฝ่ายพาร่างกายตัวเองเข้าหาแทน

“ชานยอล...” และการอ้อนวอนกันด้วยเสียงหวาน ๆ ก็ทำให้ชานยอลชะงักไปครู่หนึ่ง “อย่าแกล้ง...” แบคฮยอนพูดเสียงอ่อน ก่อนที่คนตัวเล็กจะค่อย ๆ หยัดตัวขึ้น พรากสติเจ้าของรถด้วยลิ้นเล็กและฟันคู่สวยที่ใบหูเป็นเอกลักษณ์เบา ๆ

ใช่ว่าจะเป็นชานยอลคนเดียวที่รู้ดีเกี่ยวกับร่างกายของเขาเสียเมื่อไหร่ จุดอ่อนของร่างสูงตรงหน้าทำไมแบคฮยอนจะไม่รู้ว่าต้องทำยังไง หรืออ้อนกันท่าไหน ชานยอลถึงจะยอมตามใจกันเสมอ

“นะ... เดี๋ยวอยู่บนให้” ไม่รู้ว่าความต้องการที่มีมันทำให้หูเขาแว่วไปเองหรือเปล่า แต่ท่าทางกัดนิ้วโป้งพร้อมรอยยิ้มเซี้ยว ๆ ของแบคฮยอนก็บอกได้ว่ามันเป็นเรื่องจริง

“ถึงพูดเล่นก็จะเอาจริงนะ”

“ก็เอาสักทีสิ”

ชานยอลหัวเราะออกมาเบา ๆ นี่คือบยอนแบคฮยอนไม่ผิดคนแน่ ๆ แววตาท่าทางไม่ยอมคน คำพูดคำจาเฉือนใจแบบนี้

เขาชอบมันที่สุดเลย

เข็มขัดและกางเกงแสล็กถูกมือเล็กช่วยปลดออกอย่างรวดเร็ว ถึงจะเคยเห็นมาหลายครั้งแล้วแต่แบคฮยอนก็ไม่ชินอยู่ดีกับภาพตรงหน้า

โอเค ปาร์คชานยอลกับกางเกงในสีดำทั้งตัวแบบนี้กำลังทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นแปลก ๆ แล้วก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าชานยอลตอนนี้ดูดียิ่งกว่านายแบบกางเกงใน Calvin Klein เสียอีก

“คล่องจังนะ คงถอดในนี้บ่อยล่ะสิ” ร่างสูงถอดกางเกงออกไปด้วยท่าทางสบาย ๆ แม้จะอยู่ในรถยนต์ที่ดูไม่น่าถนัดเท่าไหร่ เห็นแล้วก็หมันไส้กับท่าทีช่ำชองแบบนี้เหลือเกินจนต้องแขวะไปหนึ่งที อดคิดไม่ได้ว่าเขาเป็นคนที่เท่าไหร่กันนะที่ได้ใช้รถยนต์คันใหญ่ในการทำเรื่องแบบนี้

ต้องไม่ใช่คนแรกแน่ ๆ เลย... คิดแล้วก็เจ็บแปลกๆ ทั้งที่เป็นคนเลือกให้เขาพามาทำอะไรแบบนี้เองแท้ ๆ ...

“ทำไม หึงหรือไง” ชานยอลพูดกลั้วหัวเราะ แบคฮยอนยักไหล่ให้กับประโยคย้อนถามก่อนจะเชิดหน้า ให้ตายก็จะไม่พูดหรอกว่าตอนนี้กำลังไม่พอใจแค่ไหนที่ชานยอลไม่ยอมปฏิเสธ แล้วพูดให้สบายใจว่าไม่เคยทำแบบนี้กับใครในรถคันนี้

สัมผัสอุ่นที่มือเรียกเอาใบหน้าเรียวหันไปมองทันที แบคฮยอนหน้าขึ้นสีก่อนจะเม้มปากแน่น ชานยอลจับมือของเขาล้วงเข้าไปในกางเกงในอาร์มานี่สีดำสนิทด้วยรอยยิ้มมุมปากชวนให้โมโห

“เขินเหรอ”

“ไม่ได้เขิน!”

และเจ้าตัวก็ดูจะมีความสุขเหลือเกินกับการเห็นเขาทำอะไรไม่ถูกแบบนี้

“นั่นสิ จะเขินทำไม เห็นกันมาตั้งหลายครั้ง นับแทบไม่ถ้วน”

“เงียบไปเลยนะ”

“อ่า ยังเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย เขินแล้วก็ชอบทำเสียงดังตลอดเล— โอ๊ย! แบคฮยอน อย่าบีบแบบนั้นสิ อ่าห์”

มือเล็กกำแกนกายด้านในอย่างแรงจนเจ้าของร้องเสียงหลง ชานยอลหรี่ตาซี๊ดปากเบา ๆ เมื่อรู้สึกถึงเล็บที่ครูดขึ้นตามความยาวจนสุดโคน

ไม่เคยคิดเลยว่าการตัดสินใจซื้อรถยนต์คันใหญ่มามันจะมีประโยชน์มากขนาดนี้ ต้องขอบคุณไอ้จงอินที่พูดกรอกหูตลอดว่าเชื่อกูสิ รถคันใหญ่ยังไงก็ดีกว่า ในตอนแรกก็คิดแค่ว่ามันสามารถวางของได้มากขึ้นเท่านั้น แต่ตอนนี้ปาร์คชานยอลคงต้องคิดใหม่ พื้นที่ตรงเบาะหลังกว้างพอให้แบคฮยอนลงไปนั่งคุกเข่าได้ทั้งตัวโดยที่ไม่อึดอัด แค่นี้ก็คุ้มราคาเกือบสามร้อยล้านวอนที่เสียไปแล้วล่ะ

กางเกงชั้นในสีเข้มถูกถอดลงมาช้า ๆ โดยมือเล็กที่จงใจข่วนเล็บเข้ากับเนื้ออ่อนจนเป็นรอยแดงให้อีกคนได้ซี๊ดกับความแสบเล็ก ๆ ของรอยแดง และนิสัยของคนทำรอยไปพร้อม ๆ กัน

คนตัวเล็กเบิกตากว้างไปครู่หนึ่งกับขนาดของท่อนเอ็นที่พัฒนาขึ้นมากกว่าเดิมของร่างสูงตรงหน้า แบคฮยอนหายใจเข้าลึก ๆ เขาห้ามตัวเองไม่ให้คิดลามกไม่ได้เลยในตอนนี้ ในตอนที่เราคบกันมันก็ถึงใจอยู่แล้ว แต่กับตอนนี้... อดีตคนรักของเขาพัฒนาขึ้นทุกอย่างจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่การงาน ความหล่อ รวมถึง อืม... ไอ้นั่นที่เคยทำให้เขาร้องมาแล้วทั้งคืนแบบไม่ได้พักจนคอแหบคอแห้ง

แล้วปาร์คชานยอลก็คงจะเห็นอาการแปลก ๆ กับการเสหน้าไปทางอื่นเหมือนมองไม่เห็นทั้งที่ยังไงก็ต้องได้ใช้อยู่แล้ว ถึงได้แอบยิ้มให้กับท่าทีอย่างกับคนไม่เคยมีอะไรกันไปได้ของแบคฮยอนแบบนี้

จะว่าโรคจิตก็ได้แต่เขาชอบเวลาแบคฮยอนเขินจริง ๆ นะ มันทั้งน่ามันเขี้ยวแล้วก็น่าจับมาปู้ยี้ปู้ยำไปพร้อม ๆ กัน แบบที่อยากทำให้ร้องเรียกชื่อเขาให้หอบจนกว่าจะพอใจ อะไรประมาณนั้น

“ทำอย่างกับไม่เคยไปได้” เขาพูดค่อนขอดคนที่เอาแต่นิ่งไปหนึ่งที

“เคยไม่เคยก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง แล้วก็นะ ไม่ได้เคยแค่กับนายคนเดียวซะหน่อย ปาร์คชานยอล” คนตัวสูงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ ให้กับคำตอบที่ยอกย้อนกลับมาไม่แพ้กัน

“ปากเก่งแบบนี้ ไหนลองใช้ปากเก่ง ๆ ของตัวเองให้เกิดประโยชน์หน่อยสิ บยอนแบคฮยอน” แบคฮยอนกัดฟันกรอด ปาร์คชานยอลจะกวนประสาทกันไปถึงไหน ชอบนักใช่ไหมกับการต่อปากต่อคำให้เรารู้สึกแย่ไปด้วยกันทั้งคู่แบบนี้

จะเอาแบบนี้ใช่ไหม

“ซี๊ด... อ่า...” และการยิ้มกวนประสาทเล็ก ๆ น้อย ๆ กลับมาก็ทำให้ปากเล็กนั่นดูดกลืนท่อนเอ็นเข้าไปด้วยความโมโห เขาจะทำให้รู้เองว่าปากนี้มันไม่ได้เก่งแค่พ่นคำพูดเจ็บ ๆ ออกมาได้อย่างเดียว

ชานยอลเท้ามือข้างหนึ่งเอาไว้กับเบาะรถยนต์ก่อนจะสอบสะโพกเข้าหาปากจิ้มลิ้มสีชมพูด้วยความเสียวซ่านเบา ๆ แบคฮยอนกำลังไม่พอใจ เขารู้ แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะต่อปากต่อคำกับคนตัวเล็กนี่จริง ๆ เจ้าตัวจะรู้หรือเปล่าว่าเวลาโมโห แบคฮยอนก็แค่เหมือนลูกแมวขู่ตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ

น่าจับมาบีบแล้วก็ขย้ำให้จมอกจริง ๆ

“แบบนี้เก่งพอหรือยังคะ” คนตัวเล็กเอ่ยด้วยเสียงหวานแสนประชดประชันก่อนจะใช้ปลายลิ้นเลียส่วนหัวมนจนปลายหยักแดงแทบระเบิด ชานยอลสูดปาดก่อนจะจับแกนกายยัดเข้าไปในปากเก่ง ๆ ของคนอวดดี เขาบีบกรามเล็กให้อ้ารับท่อนเอ็นร้อนเข้าไปจนแทบมิด

“เก่งให้สุดแล้วกันค่ะ” สายตาต่อสายตา แบคฮยอนรับความยาวด้วยโพรงปากอย่างไม่กลัวสำลักถึงแม้หางตาจะมีหยาดน้ำใส ๆ คลอเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่ ริมฝีปากเล็กดูดดุนราวกับของหวานที่ชอบสลับกับการชักรูดบางจังหวะให้ร่างสูงหายใจไม่ออก

ภาพลิ้นเล็ก ๆ สีแดงสดกำลังไล้เลียไปตามความยาวของแกนกายที่ชูชันจนโค้งงอทำเอาปาร์คชานยอลแทบบ้า แบคฮยอนในตอนนี้ใช้สองมือเล็ก ๆ กำรอบส่วนกลางลำตัวของเขาเอาไว้ ช้อนตามองคลอไปด้วยหยาดน้ำใสในขณะที่ปากเล็กทำหน้าที่อมส่วนหัวหยักปริ่มน้ำ ทักทายลูกกลมกลึงบ้างในบางจังหวะให้ได้ร้องซี๊ดอย่างสุขสม

ไม่เจอกันสี่ปี แบคฮยอนยังคงท็อปฟอร์มในการออรัลเซ็กส์ให้กันอย่างถึงใจ ถ้าคะแนนเต็มสิบ ชานยอลคงให้สักร้อยแต้มในการลงลิ้นเล้าโลมกันได้ขนาดนี้

“อ่า... พอก่อน” ร่างสูงดันไหล่ของคนด้านล่างออกไปเบา ๆ ก่อนจะจับให้ขึ้นมาพิงบนเบาะเหมือนเดิม ขืนปล่อยให้แบคฮยอนคุกเข่าดูดเข้าดูดออกแบบนี้ ไม่เกินอีกห้านาทีน้ำแรกคงได้ปล่อยออกมาจนเลอะรถแน่ ๆ

“สุดหรือยัง” แบคฮยอนคงหมายถึงความต้องการในตอนนี้ มันเดินทางมาจนสุดหรือยัง ไม่ต้องถามเต็มประโยคเขาก็รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร อดที่จะดีใจไม่ได้ที่คนตัวเล็กยังรู้เรื่องบนเตียงของเราเหมือนเดิม มันอาจจะทรมานไปหน่อยที่เขาชอบการเล้าโลมอย่างหนักจนกว่าจะถึงขีดสุด เพราะการปลดปล่อยหลังจากที่อั้นมานานน่ะ ไม่รู้จะบรรยายยังไงเลยว่ามันสุขสมจนล้นขนาดไหน

“ยัง อีกนิดนะครับคนดี”

อดีตคนรักตัวเล็กขึ้นมาคร่อมกันอย่างรู้งาน แบคฮยอนใช้สองมือโอบคอแกร่งเอาไว้ ก่อนจะใช้สะโพกกลมกลึงบดเบียดจุดกลางลำตัวหนัก ๆ ให้ความเป็นชายที่กำลังผงาดเสียดสีร่องปากทางแบบที่ไม่ได้สอดใส่เข้ามาจนต้องร้องครางออกมาคลอกันทั่วพื้นที่คับแคบ

มือหนายึดบั้นท้ายขาวเอาไว้จนแนบชิดกับท่อนเอ็นที่แข็งขืน สะโพกหนาเสยขึ้นเป็นจังหวะเหมือนเรากำลังมีอะไรกันอยู่ทั้งที่ยังไม่ได้สอดใส่ จนกระทั่งชานยอลรู้สึกว่ามันถึงขีดสุดที่ร่างกายเขาจะทนไหวแล้ว

เราทั้งคู่กำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์ที่ทั้งทรมานแต่ก็สะใจ เสียดสีประชดประชันแต่ก็อ่อนหวานเหลือเกิน

“ชานยอล ฮ้ะ... ไม่ไหว... ไม่ไหวแล้ว ฮื้อ” แบคฮยอนในตอนนี้เหมือนคนเมาที่โอนเอนไปมา ขาเรียวสั่นจนควบคุมไม่ไหว แกนกายเล็กแข็งชันขึ้นอีกครั้ง ส่วนหัวสีชมพูสดปริ่มไปด้วยน้ำจากการปลดปล่อยครั้งที่แล้ว ผสมเข้ากับน้ำใหม่ทีคงจะปล่อยออกมาในไม่ช้า มันกระทบกับหน้าท้องเขาเป็นจังหวะตามที่เจ้าตัวขยับสะโพกขึ้นลงที่เร็วและแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตามอารมณ์

“ไปเบาะหน้าไหวไหม” คนตัวเล็กส่ายหน้ารัว เขาขอโทษแบคฮยอนอยู่ในใจที่ทำอะไรตามใจตัวเองโดยที่ไม่นึกถึงอีกคน ใบหน้าหวานรวมถึงร่างกายของแบคฮยอนทั้งแดงและชื้นไปด้วยเหงื่อ คงจะอยากจนสุดมากแล้วจริง ๆ เจ้าตัวถึงงอแงไล่กัดใบหูเขาพร้อมทั้งกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าว่าทำกันเถอะนะไม่หยุด

ถ้าไม่ติดว่าร่างเล็กจะไม่สบายตัวเขาก็อยากจะให้แบคฮยอนงอแงแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ แต่ตอนนี้เบาะหลังไปก่อนก็ได้เพราะชานยอลเองก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน งั้นเบาะหน้าที่จะให้คนตัวเล็กอยู่บนก็เป็นครั้งต่อไปแทนก็แล้วกัน

“ใส่ถุงยาง... อื้อ... ด้วยนะ” ยังไม่วายจะหันมาสั่ง ปกติเราไม่ค่อยใส่ถุงยางกันเท่าไหร่เพราะเขาไม่ชอบ ถึงมันจะบางแค่ไหนก็เถอะ มันเหมือนกับว่าเวลาเราคันแต่ทำได้แค่เกาผ่านเสื้อ มันรู้สึกไม่สุดเหมือนตอนเกาให้โดนเนื้อตรง ๆ แล้วความคันมันก็ไม่เคยหายไปหรอกถ้าได้เกาแค่นั้น แต่พอคนตัวเล็กพูดเบา ๆ ว่า “เดี๋ยวเลอะรถ” ชานยอลก็ยอมพยักหน้า ก่อนจะควานหาซองถุงยางที่ติดรถเอาไว้มาใช้ตามที่ขอ

แบคฮยอนนอนราบลงไปกับเบาะ ชันขาซ้ายขึ้นไปบนพนักพิงก่อนจะขยับขาขวาให้อ้าออกอย่างรู้งาน ชานยอลใช้สองแขนกระชับขาข้างที่ตกลงไปบนพื้นขึ้นมากระชับเข้าที่เอว แนบท่อนเอ็นแข็งขืนชิดกับบั้นท้ายขาว มือหนาแหวกก้นนิ่มออกก่อนจะเสือกกายเข้าไปจนมิดลำ

“ฮะ...ฮ้า...” แบคฮยอนหลับตาเชิดหน้าให้กับความรู้สึกคับตึงด้านหลัง ไม่ต่างกับปาร์คชานยอลที่กำลังสูดปากกับแรงตอดขมิบถี่ของคนด้านล่าง

“ชานยอล! อ๊า!”  คนตัวเล็กร้องออกมาเสียงดังเมื่อเจ้าของรถถอดท่อนเนื้อออกไป แล้วสอดเข้ามาใหม่ด้วยความรุนแรงมากกว่าเดิม

“แม่ง... แบคฮยอน ซี๊ด...” สะโพกหนาเริ่มจังหวะถี่รัวจากความอดกลั้นมานาน ช่องทางของแบคฮยอนคับแน่นแถมยังดูดกลืนท่อนเอ็นของเขาเป็นจังหวะตามแรง ความลื่นจากเจลและถุงยางทำหน้าที่ได้ดีเกินคาดจนต้องสอบสะโพกเข้าหาร่างเล็กที่กำลังไถลไปตามแรงส่งจนน้ำสีใสไหลเปรอะเปื้อนมุมปาก เนื้อตัวแดงก่ำ

“อ๊ะ... อ๊ะ... ฮ๊ะ... ฮื้อออ... ชานยอล เบา... เบาหน่อย เรา... อ๊ะ... โอยยย...” เสียงเล็กครางจนแทบขาดใจ ชานยอลไม่ยั้งแรงใส่กันเลยสักนิด ร่างสูงกัดฟันจนเห็นแนวสันกรามคม ดวงตากลมโตจ้องมองหน้ากันตรง ๆ พร้อม ๆ กับการแลบลิ้นสีสดเลียริมฝีปากจนต้องเสหน้าหนี

“หันมาแบคฮยอน” แต่ก็ไม่วายออกคำสั่งให้หันหน้ากลับไปเผชิญกับแววตาที่แสดงความต้องการออกมาจนปิดไม่อยู่ คนตัวเล็กกัดริมฝีปากปากฉับทั้งยังหันหน้ามุดเข้าเบาะรถอย่างตั้งใจ

“ไม่! อ๊ะ! ชาน... อื้อ... ตรง... ตรงนั้น ฮ้ะ ๆ” ชานยอลยกยิ้มก่อนจะเน้นจุดเสียวถี่ ๆ ตามที่คนใต้ร่างอ้อนวอนให้ย้ำทั้งน้ำตา แกนกายโค้งงอนเสยเข้าหาช่องทางร้อนถี่ยิบจนใบหน้าหวานบิดเบี้ยวไปด้วยความซ่าน เสียงน้ำหล่อลื่นดังเฉอะแฉะอยู่ตามหน้าขายิ่งพาให้อารมณ์เราทั้งคู่เตลิดไปไกล

มือเรียวที่สั่นเทาค่อย ๆ เคลื่อนมาจิกผมตรงท้ายทอยไปพร้อม ๆ กับเสียงร้องที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนต้องยกมืออีกข้างขึ้นมากัดเอาไว้ น้ำใสจากปากไหลเปรอะเปื้อนไปทั่วนิ้วเรียวและปลายคางไม่ต่างจากน้ำเหนียวใสส่วนล่างที่กำลังปริ่มจนแทบจะแตก ร่างกายกระตุกถี่จากแรงไปตามแรงส่งของท่อนเอ็นใหญ่จากช่องทางด้านหลัง เสื้อเชิ้ตสีขาวเลิกขึ้นมาจนเห็นหน้าท้องขาวกำลังเกร็งตัวอย่างรุนแรง

“อ่าห์... แบคฮยอน” เสียงครางต่ำที่มาพร้อมชื่อของตัวเองเรียกกำลังทำให้ใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ แบคฮยอนกำลังจะเป็นบ้าที่ถูกความต้องการทั้งทางร่างกายและจิตใจจากคนคนนี้เข้าครอบงำจนหาทางหนีไปไหนไม่พ้น

ชานยอลเอื้อมมือรั้งรูดแกนกายชูชันที่กำลังปริ่มน้ำให้กับคนตัวเล็ก ไม่นานนักท่อนเอ็นด้านหน้าก็พ่นน้ำคาวออกมาเปรอะเปื้อนไปทั่วหน้าท้องแกร่งและหยดลงบนเบาะบางส่วน

แบคฮยอนหอบหายใจหนักได้ไม่กี่ทีก็ต้องร้องออกมาเบา ๆ เมื่อคนตัวสูงถอนกายออกไปช้า ๆ ชานยอลกระซิบด้วยเสียงที่แหบพร่าว่าไปเบาะหน้าได้ไหม เพียงแค่นั้นก็ทำเอาใบหน้าหวานขึ้นสี นึกไปถึงตอนที่เผลอพูดออกไปว่าจะอยู่บนให้เหมือนเมื่อก่อน และตอนนี้ก็กำลังถูกทวงสัญญาด้วยสายตาที่กำลังเว้าวอน

เบาะด้านหน้าถูกปรับให้เลื่อนจนสุดให้มีพื้นที่เอาไว้ทำอะไร ๆ ได้อย่างสะดวก ชานยอลประคองร่างเล็กที่กำลังข้ามมาให้มานั่งบนตัก แบคฮยอนถูกจับให้หันหน้าเข้าหากัน สะโพกมนแนบชิดกับท่อนเอ็นแข็งขืนที่ดุนดันขึ้นมาพร้อมจะเสือกกายเข้ามาตลอดเวลาจนปั้นหน้าไม่ถูก

ชานยอลยังไม่ได้ปล่อย และเขาก็รู้ดีว่าร่างสูงตรงหน้าต้องการให้เขาอยู่บนจนกว่าจะจบบทรักในรถยนต์ตอนนี้

ครู่หนึ่งหน่วยตาคมเหลือบไปเห็นรอยเล็ก ๆ ใต้ไหปลาร้าที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตออกมา ชานยอลริดกระดุมคนตัวเล็กออกอย่างรวดเร็วก่อนจะกระชากมันออกไปด้านหลังให้เห็นชัด ๆ

“...”

รอยสักคำว่า Always, C. แบบตัวเขียนยังคงฝังแนบอยู่ที่ผิวขาวที่เดิมไม่เหมือนกับที่เจ้าตัวบอกเอาไว้ว่าไปลบมันออกเรียบร้อยแล้ว

แบคฮยอนอ้าปากค้างเหมือนจะพูดอะไรออกมาแต่ก็ไม่ คนตัวเล็กหันหน้าหนีไปทางอื่นเมื่อเห็นว่าเขากำลังจ้องหน้าเพื่อต้องการคำตอบ ถ้าไม่รู้ว่าทำไมถึงบอกว่าไปลบมันออกแล้ว สาบานว่าวันนี้แบคฮยอนจะต้องไม่ได้หลับได้นอน เขากัดไปที่หัวไหล่มนหนึ่งทีด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก คงจะสนุกมากใช่ไหมที่หลอกจนเขาเสียสติไปหลายวันแบบนั้น แบคฮยอนคือคนที่ใจร้ายที่สุดเลย

“โกหกทำไมครับ หื้ม”

ชานยอลขบกัดลงไปที่ไหล่ข้างเดิมซ้ำ ๆ เดี๋ยวหนักเดี๋ยวเบาจนขึ้นรอยฟัน แบคฮยอนเอียงใบหน้าหนีเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล แรงกอดรักจากท่อนแขนหนาตรึงเขาเอาไว้รวมไปถึงหัวใจที่เต้นถี่รัวในตอนนี้ รอยกัดที่ย้ำลงไปเรื่อย ๆ สร้างความเจ็บได้ครู่เดียวเท่านั้นก่อนมันจะกลายเป็นความเสียวกระสันแทนเมื่อปลายลิ้นร้อนเริ่มลามเลียรอยแดงที่หัวไหล่ สัมผัสชื้นแฉะเกิดขึ้นจนขนลุกไปทั่งร่าง ชานยอลไล่ขบกัดผิวเนื้อแดงมาจนถึงแอ่งไหปลาร้าสวย ก่อนจะจู่โจมซอกคอด้วยปลายจมูกโด่งไปพร้อม ๆ กับมือหนาที่กำลังบดคลึงรอบยอดอกสีชมพู

“ตอบสิ แบคฮยอน”

“อ๊ะ!... ชานยอล... ซี๊ด... มันเจ็บ..นะ.. อ๊า!”

คนตัวเล็กดันแผ่นอกหนาเอาไว้ก่อนจะร้องอิ๊อ๊ะในลำคอเมื่อริมฝีปากหนากดจูบลงที่รอยสักซ้ำแล้วซ้ำเล่า แบคฮยอนห้ามตัวเองไม่ได้เลย ปากเขากำลังพร่ำบอกอีกคนว่าอย่ากัดแต่ร่างกายกลับแอ่นตัวเข้าหารอยฟันคมและลิ้นสากเพื่อเพิ่มรอยช้ำให้มากขึ้นกว่าเดิม

เสียงหายใจของเราดังคลอกันอยู่ที่ปลายจมูก สุดท้ายแบคฮยอนก็ปรือตาแลบลิ้นรับสัมผัสของคนที่เข้ามาปั่นในหัวเขาจนแทบบ้า ชานยอลกดท้ายทอยเล็กเข้าหาในขณะที่อีกมือลูบไล้ไปตามร่างกายของอีกฝ่าย ปลุกปั่นความกระสันอยากให้ตื่นตัวขึ้นอีกครั้ง แบคฮยอนไม่ตอบก็ไม่เป็นไร เขาจะทึกทักเอาเองก็ได้ว่าอดีตคนรักยังหลงเหลือความรู้สึกดี ๆ ให้กันอยู่บ้าง คำคำนั้นของเรามันถึงยังอยู่กับเจ้าตัวตลอดเวลาจนถึงตอนนี้

มือใหญ่จับบั้นท้ายนุ่มนิ่มเลื่อนขึ้นมาบนตักให้ถนัดก่อนจะใช้นิ้วแหวกแก้มก้นขาวออก คนตัวเล็กยกตัวขึ้นเล็กน้อยในขณะที่ร่างสูงกำลังชักท่อนเอ็นที่แข็งจัดจนโค้งงอเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสอดใส่อีกครั้ง แบคฮยอนเชิดหน้าอ้าปากครางหวิวกับความใหญ่โตที่ตนเองค่อย ๆ กดทับลงมาจนสุดความยาว

“อ่าห์...” ชานยอลแช่ความอุ่นร้อนอยู่ครู่เดียวก่อนจะสอดแขนเข้าใต้ขาพับให้แยกออก พร้อมกับสวนสะโพกเข้าหาแรงขย่มที่ค่อย ๆ เร่งจังหวะขึ้นเรื่อย ๆ

“ขย่มแรง ๆ หน่อย อือ... ดีมากคนเก่ง”

“ฮ้ะ... ฮ้ะ...อะ...” แบคฮยอนครางเสียงแหบพร่าในขณะที่เชิดหน้าแอ่นเอวรับแรงกระแทก ตอนนี้ขาแข้งของเขามันจิกเกร็งจนสั่นระริกไปหมด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นขณะที่โน้มหน้าไปซบที่ซอกคอแกร่ง ส่วนปลายที่โค้งงอเสยเข้ามาหนัก ๆ จนสะท้านไปทั้งร่างกาย ยิ่งชานยอลกระเด้าสะโพกสวนเข้ามาแรงเท่าไหร่ แบคฮยอนก็ยิ่งสูดปากด้วยความเสียวจนขาสั่น

 “อ้ะ! ฮ้ะ... ชานยอล อื้อ... อย่าเลียแบบ...นั้น ฮื้อ”

เรียวขาข้างซ้ายกระตุกเกร็งจนต้องอ้าออกไปพาดกับเบาะคนขับรถข้าง ๆ หัวเข่าถูกมือหนาดันชิดกับประตูรถยนต์ก่อนจะรั้งสะโพกเล็กให้สวนลงมาในตอนที่เขากระแทกความเป็นชายเสยขึ้นไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชานยอลเหมือนกำลังจะเป็นบ้าเลย เขาไม่ได้รู้สึกมีความสุขกับรสชาติเซ็กส์แบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ ครั้งสุดท้ายก็คงจะเป็นตอนที่เราสองคนทะเลาะกัน แล้วสุดท้ายก็ใช้วิธีนี้ในการแก้ปัญหา

ถึงจะทำกันด้วยความประชดประชันแต่ชานยอลก็ไม่ปฏิเสธว่าทุกครั้งหากมีอารมณ์โมโหหรือความไม่พอใจเข้ามาร่วมด้วย มันเป็นอะไรที่เพิ่มรสชาติขึ้นมาอีกเป็นกอง

เหมือนอย่างตอนนี้

“แรง... ฮ้ะ แรงไป... เดี๋ยวมีคนมาหะ...เห็น”

“อ่า... ไม่มีหรอกน่า”

“ชานยอล รถมันโยก! อ๊า...”

“รถคันใหญ่ ไม่โยกง่าย ๆ หรอก” นอกจากจะไม่สนใจแล้วยังสวนสะโพกหนัก ๆ เข้าหาสองสามทีจนแบคฮยอนครางเสียงแหบ กัดฟันเชิดหน้า จิกเล็บเข้ากับเบาะหนังราคาแพงจนแทบหลุด

เสียงหยาบโลนดังแจ๊ะ ๆ เกิดขึ้นพร้อมกับแรงหายใจของคนสองคนทั่วพื้นที่คับแคบ ชานยอลโน้มใบหน้าไปขบกัดริมฝีปากสีแดงก่อนจะบดขยี้ด้วยความกระสันอยากในขณะที่ซอยเอวขึ้นถี่เป็นจังหวะไปพร้อม ๆ กัน กระแทกส่วนปลายมนกระทบจุดกระสันเรียกเสียงร้องหวานหูเร้าอารมณ์ดิบให้โหมกระพือมากยิ่งขึ้น

สองมือใหญ่ประคองแผ่นหลังบางเอาไว้ ชานยอลโน้มตัวเข้าไปพรมจูบซอกคอชื้นเหงื่อของคนตรงหน้าทว่าช่วงล่างยังคงทำงานไม่หยุด คนตัวเล็กโยกกายขึ้นลงรับแรงได้ดีจนต้องให้จูบหวาน ๆ เป็นรางวัลของคนเก่ง

 “อึก... อ๊ะ... ฮ๊ะ... ชานยอล.. ชานยอล... อึก...”

แบคฮยอนรู้สึกเหมือนตัวเองถูกสูบวิญญาณ ขาไร้เรี่ยวแรงจนร่างกายโอนเอนชนเข้ากับคอนโซลรถด้านหลัง มือเล็กค่อย ๆ ยันตัวเองเองเอาไว้แต่ก็ไม่อยู่ มันสั่นเกินจะควบคุมจนเลื่อนไปโดนเกียร์ข้าง ๆ  อุปกรณ์บังคับยานพาหนะคันใหญ่ถูกกอบกุมเอาไว้เพื่อพยุงร่างกายของตัวเองจนเลื่อนเข้าเกียร์ไปมา ไม่นานนักคนด้านล่างก็ขู่ว่าเลื่อนไปเลื่อนมาแบบนั้น ถ้าทำมันพัง แบคฮยอนจะต้องชดใช้ค่าซ่อมเกียร์จนขาสั่นไปสามวันสามคืนแน่นอน

เขาอยากจะตะโกนออกไปเหลือเกินว่าแล้วใครกันล่ะที่ทำให้เขาต้องหาที่ยึดร่างกายตัวเองเอวไว้แบบนี้ ปาร์คชานยอลก็ดีแต่สวนท่อนเอ็นอุ่น ๆ เข้ามาไม่ยั้งแรง นอกจากตัวจะสั่นเป็นลูกนก แบคฮยอนรับรู้ได้เลยว่ารถคันใหญ่นี้มันกำลังโยกไปมาอยู่ไม่ต่างจากเราทั้งสองคน

ถ้ามีคนเดินเข้ามาในลานจอดรถตอนนี้ต้องแย่แน่ ๆ

“เจ็บหลังไหม” เสียงทุ้มติดหอบเอ่ยถาม แบคฮยอนที่กำลังเคลื่อนตัวขึ้นลงทั้งที่หลังพิงอยู่กับคอนโซลรถได้แต่ส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบแทนเพราะพูดไม่ออก จริง ๆ มันก็เจ็บ แต่ตอนนี้ทำได้แค่ร้องอิ๊อ๊ะไปตามจังหวะกระทั้นกายของร่างสูงด้านล่างเท่านั้น เขาไม่มีแรงขย่มลงไปแล้ว ทำได้แค่หาที่พิงแล้วปล่อยให้ชานยอลทำอะไรกับร่างกายนี้ยังไงก็ได้ตามใจเท่านั้น

“งั้นครั้งต่อไปที่เตียงนะ จะได้ไม่เจ็บหลัง อ่า...”

“เดี๋ยว... เดี๋ยวนะ... ฮ้ะ...อ๊ะ” ไอ้ที่บอกว่าครั้งต่อไปนี่หมายความว่ายังไง?!

คนตัวเล็กหรี่ตามองผ่านแผ่นอกลงไป ช่องทางสีสดของตนเองกำลังถูกท่อนเนื้อใหญ่ที่คลุมด้วยถุงยางเสือกกายเข้าออก เป็นภาพที่ทำเอาใบหน้าร้อนเห่อ มันลามกจนความรู้สึกคับแน่นด้านหน้าเกิดขึ้นอีกครั้ง

แบคฮยอนมีอารมณ์อีกแล้ว เขาไม่เคยเป็นหนักขนาดนี้มาก่อน ปกติแค่ครั้งเดียวก็เกินพอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ามานาน หรือเป็นเพราะว่าคนที่กำลังมีอะไรด้วยคือปาร์คชานยอลกันแน่ ร่างกายเขาถึงไม่ยอมเชื่อฟังตัวเองและพร้อมจะภักดีให้อีกคนเสมอ

คนตัวเล็กดันใบหน้าที่เอาแต่ยิ้มล้อเลียนเมื่อเห็นว่าแกนกายเล็กชูชันปริ่มน้ำขึ้นมาอีกครั้ง ชานยอลหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยแซวถึงความอ่อนหัดของอดีตคนรักจนโดนฟาดเข้าที่ไหล่หนาด้วยความแรงหนึ่งที

แบคฮยอนสามครั้งเข้าไปแล้ว แต่น้ำแรกชานยอลยังไม่ทันจะได้ปล่อยเลย ซื่อตรงกับความรู้สึกจริง ๆ

แบคฮยอนเอื้อมมือมารูดรั้งส่วนหน้าของตัวเองไปด้วยในขณะที่ด้านหลังยังคงถูกรุกรานด้วยความใหญ่โตไม่หยุด

“ฮึก... เสียวมากเลยชานยอลอ่า... ฮ้ะ... อิ๊...” เสียงหวานพูดขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย แบคฮยอนใช้อีกมือแหวกปากทางออกให้อีกฝ่ายเสือกกายเข้ามาได้ถนัดมากขึ้น เสียดสีดุ้นเอ็นเล็กของตนเองกับหน้าท้องแกร่งด้วยสีหน้าเหยเกแต่เต็มไปด้วยความสุขสม

ชานยอลขบกรามแน่น เร่งกระแทกบั้นเอวเร็วขึ้น หน้าท้องที่มีมัดกล้ามเกร็งตัวเห็นเป็นลอน ร่างสูงสบถคำหยาบออกมาก่อนจะ

“อ่าห์... ซี๊ดดดด.... แบคฮยอน...” เสียงครางทุ้มดังขึ้นทันทีที่ได้ปลดปล่อย เป็นจังหวะเดียวกับที่แท่งเล็กของคนด้านบนคายน้ำรอบที่สามออกมาคามือเรียว แบคฮยอนกระตุกกายรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วท้องน้อย

รูร้อนของแบคฮยอนคับแน่นแถมยังขมิบตอดท่อนเนื้อของเขาเป็นจังหวะเหมือนไม่ยอมให้หลุดออกไปง่าย ๆ ร่างสูงเอื้อมมือไปคว้าท้ายทอยคนเล็กที่กำลังหอบหายใจอย่างหมดแรงเข้ามากดจูบเบา ๆ ที่ขมับขาว เลื่อนลงมาตามรูปหน้าสวยก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากสีแดงฉ่ำที่เขาเอาแต่ใจไปแล้วไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ

ชานยอลดึงปลอกถุงยางที่เยิ้มไปด้วยน้ำรักทิ้งลงถุง มันเปรอะเปื้อนไปตามโคนขาเล็กบ้างเพราะคงจะเก็บกักน้ำเอาไว้ได้ไม่หมด แต่อย่างน้อยมันก็ไม่ได้เลอะเทอะอะไรมากนัก

จัดการหาทิชชู่มาทำความสะอาดให้แบคฮยอน เขาบรรจงเช็ดไปตามเรียวขา ไม่เว้นแม้กระทั่งส่วนนั้นที่ยังแดงก่ำไม่เลิกจนต้องเอาเสื้อสูทของตัวเองมาคลุมเอาไว้ อะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ของคนคนนี้มันก็ทำให้ชานยอลหายใจได้ไม่ทั่วท้องนักหรอก เขายังไม่อยากเป็นคนโลภมากโดยการรั้งร่างบางมากระทำชำเราต่ออีกสักยกสองยกเพราะทนเห็นร่างกายที่แทบจะเปลือยเปล่าแบบนี้ไม่ไหว ถ้าเป็นแบบนั้นต้องโดนแบคฮยอนต่อยหน้าหงายแน่ ๆ

เขาจัดการวางร่างน้อยที่ผล็อยหลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนไว้เบาะข้างคนขับ มือหนาเกลี่ยปรอยผมหน้าผ้าสีน้ำตาลอ่อนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะตัดสินใจพาคนตัวเล็กกลับบ้าน

หมายถึงบ้านของเขานะ

และคืนนี้ชานยอลก็มีหมอนข้างมาให้กอดตอนนอนแทนใบเก่าที่กำลังส่งซักแล้วล่ะ

//

ยังมีต่อนะคะ https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1385381&chapter=40